uyuya kaldığım kanepede genç birini piyano çalarken görüyorum, güzel sözler söyleyip yazıyor bir yandan. hayran şekilde dinlerken sonradan ürkerek anlıyorum, baktığımın aslında geçmiş ve dinlediğim sözlerin ölmüş birine ait olduğunu.
Beğendiğim sözleri yıllar önce yazmış birini onları yazarken görmek ve zamanın hızla akıp ölüşünü hissetmek, anladım ki kendini çok ufak hissettiyor insana.
